Kategorie
Cywilizacja - choroby

Klątwa rozwoju: choroby cywilizacyjne

czesto rutinoscorbin jest brany przez ludzi w momencie przeziębienia

Człowiek, w odróżnieniu od innych gatunków zamieszkujących naszą planetę, poprzez swoje intensywne dążenie rozwojowe, wytworzył formę współistnienia jednostek w grupach zorganizowanych na wysokim poziomie. Społeczeństwo, bo to o nim mowa, w szerszym ujęciu określa się mianem cywilizacji. Jej unikalność przejawia się w takich aspektach jak poziom rozwoju kultury materialnej, stopień opanowania środowiska naturalnego oraz wytwarzanie instytucji wsparcia działalności społeczeństwa. Sam rozwój cywilizacji leży w centrum jej zainteresowań – wszystko co dzieje się w jej obrębie zdaje się zmierzać do wypracowania postępu. Wiążą się z nim jednak pewne koszty, które w XXI wieku osiągnęły niespodziewany wymiar i skalę. Jedną z negatywnych wypadkowych dążeń rozwojowych są choroby cywilizacyjne.

Pod tym pojęciem kryją się szerzące w skali globalnej przewlekłe schorzenia związane z postępem. Są to np. cukrzyca, nadciśnienie, miażdżyca, reumatyzm czy otyłość, ale też mające swoje podłoże w uzależnieniach alkoholizm, nikotynizm, narkomania, choroby weneryczne czy AIDS. Szacuje się, że już 10% mieszkańców ziemi jest obarczonych którąś z wymienionych przypadłości. Osoby te są często niezdolne do pełnego funkcjonowanie w życiu społecznym i z tego względu są dla niego pewnym obciążeniem. Wymagają stałej opieki lekarskiej, która jest tym trudniejsza, gdyż często niemożliwe jest ich wyleczenie, a przy tym wykazują często niezdolność do pracy, czy sprawnego poruszania się. Co ciekawe, występowanie chorób cywilizacyjnych obserwuje się częściej w społeczeństwach bardziej rozwiniętych. Prawdą jest, że mają one opiekę medyczną na wyższym poziomie, ale nie pomaga to na chwilę obecną ograniczyć rozprzestrzeniania się omawianych schorzeń. Dlatego coraz większy nacisk kładzie się profilaktykę w postaci promowania zdrowego stylu życia.

Kategorie
Cywilizacja - choroby

Za co przyznawana jest nagroda Nobla w dziedzinie medycyny i fizjologii

Nagroda Alfreda Nobla jest jego ostatnim prezentem dla ludzkości. Jej podstawowe założenia oraz zasady przyznawania zawarł w swej ostatniej woli. Jest to wyróżnienie przyznawane za wybitne osiągnięcia w dziedzinie nauki, literatury oraz działalność na rzecz człowieka i społeczeństwa, wszystko podzielona na kategorie: fizyka, chemia, literatura, nagroda pokojowa, ekonomia oraz fizjologia lub medycyna. Interesujące jest to, co trzeba zrobić żeby nagrodę otrzymać. Przyjrzyjmy się zatem jakich odkryć trzeba było dokonać, by zasłużyć na wyróżnienie w w ostatniej kategorii na przestrzenie ostatnich lat.

W roku 2012 nagrodę otrzymało dwóch uczonych za odkrycie możliwości dorosłe komórki można przeprogramować by stały się komórkami innego typu. W roku wcześniejszym wyróżniono grupę naukowców, którzy odkryli jak aktywować odporność wrodzoną oraz dokonali rozpoznania komórek dendrytycznych odpowiadających za pobudzanie limfocytów. W latach wcześniejszy nagroda trafiała do naukowców, którzy zauważyli w jaki sposób chromosomy są chronione przez telomery i enzymy telomerazy, rozwój w dziedzinie zapłodnień in vitro, odkrycie wirusa odpowiedzialnego za powstawanie raka szyjki macicy czy wirusa winnego chorobie niedoboru odporności. Jednak pomimo wielu odkryć liczba chorych na przeróżne schorzenia stale wzrasta, za co nie można niestety nikogo winić, a naukowcy działający w dziedzinie medycyny nieprędko będą mogli zacząć obawiać się o utratę zajęcia.

Trzeba dodać, że nagroda jest przyznawana od 1901 roku i wiąże się ze sporą gratyfikacją finansową, mającą wspomóc dalsze działania badawcze. Nie jest więc tak jak się powszechnie uważa, że naukowcy wyróżnieni nagrodą Nobla otrzymują pieniądze na prywatne cele czy na spełnienie własnych zachcianek, mają je za to wykorzystać do ogólnego polepszenia jakości życia całej populacji.

Kategorie
Cywilizacja - choroby

Edukacja zdrowotna

O ile każdy pewnie zgodzi się z tym, że warto żyć zdrowo i lepiej dożyć późnej starości, to nie każdy wie jak to osiągnąć. Dopiero od niedawna upowszechniło się promowanie na różnych płaszczyznach kultu człowieka zdrowego, dbającego o siebie oraz o otoczenie współdzielone z innymi. Zadanie to jest tym ważniejszy gdy uświadomimy sobie, że już od najmłodszych lat człowiek kształtuje swój światopogląd i wtedy nabycie pewnych kompetencji okazuje się najtrwalsze. Właśnie na tym polu powinna rozgrywać się batalia o umysłu młodych ludzi, a edukacja zdrowotna powinna trafiać szczególnie do nich.

Pod pojęciem edukacji zdrowotnej kryje się ogół czynności składających się na proces kształtowania nawyku dbałości o zdrowie swoje i innych oraz tworzenia środowiska sprzyjającego tym staraniom. Skierowana jest głównie do uczniów, ale też do wszystkich u których należy rozwinąć pożądane postawy. W wyniku działań promujących zdrowie ma wzrosnąć poczucie odpowiedzialności społecznej, a młodzi ludzie odkryją możliwości płynące z wyborów przynoszących lepszą jakość życia. Należy zwrócić uwagę na to, że to w wieku dziecięcym umysł jest najbardziej chłonny, a przy tym narażony na niebezpieczeństwa współczesnego świata dlatego zainteresowanie ze strony wszelkich instytucji edukacyjnych powinno być skierowane na najmłodszych.

Obszary, które eksploruje edukacja zdrowotna to np. bezpieczeństwo przestrzegane podczas codziennego życia, higiena osobista i dbałość o jej zachowanie wokół, nacisk na zdrowe odżywianie i aktywność fizyczną, zachowanie odpowiednich proporcji między pracą i wypoczynkiem, edukacja seksualna, walka z nałogami czy agresją.

Kategorie
Cywilizacja - choroby

Choroby autoimmunologiczne

Specyfiką tych chorób jest ich podłoże, które wiąże się z tym, że układ odpornościowy chorego jest odpowiedzialny za ich powstawanie. Polega to na tym, że organizm w wyniku błędnego rozpoznania własnych komórek i tkanek atakuje je i niszczy. Przyczyną chorób autoimmunologicznych (autoimmunizacyjnych) jest przekazanie limfocytom, komórkom układu odpornościowego odpowiedzialnym za walkę z zagrożeniami dla poprawnego funkcjonowania organizmu, omyłkowych informacji w narządach je produkujących. Z tego powodu zostają one wysłane do walki przeciwko własnym strukturom organizmu.

Zaliczyć do nich można np. choroby układów tkanki łącznej takie jak toczeń, reumatoidalne lub łuszczycowe zapalenie stawów czy twardzina, choroby tarczycy: choroba Hashimoto czy Gravesa-Bashidowa, choroby neurologiczne: miastenia czy stwardnienie rozsiane, choroby skóry: bielactwo nabyte i łuszczyca, oraz sarkoidozę.

Problemem większości chorób autoagresyjnych jest ich nieuleczalność albo bardzo trudne i długotrwałe leczenie wiążące się z bólem oraz wysokimi kosztami. Większość terapii pozwala jedynie na zaleczenie symptomów za pomocą środków farmakologicznych lub na złagodzenie niektórych najbardziej uciążliwych objawów. Schorzenia te wiążą się także z kłopotami w rozpoznaniu i postawieniu odpowiedniej diagnozy. Pacjenci bardzo często skarżą się na nawet wieloletnie poszukiwania specjalisty, który powie im jednoznacznie i kategorycznie na co faktycznie cierpią, a to dopiero oznacza dla nich początek walki chorobą.